Α΄ΑΘΗΝΑΣ (4) ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ (7) ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (66) ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ (178) ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ (3) ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ (3) ΑΡΘΡΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ (142) ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ (16) ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ (144) ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ (3) ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ (6) ΓΕΩΤΕΧΝΙΚΟΙ (30) ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ (64) ΔΗΜΟΣ ΑΙΔΗΨΟΥ (3) ΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ (2) ΔΗΜΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ (1) ΔΗΜΟΣ ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ-ΠΕΥΚΗΣ (6) ΔΗΜΟΣ ΠΑΠΑΓΟΥ - ΧΟΛΑΡΓΟΥ (4) ΔΗΜΟΣ ΡΕΘΥΜΝΟΥ (1) ΔΗΜΟΣ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ (5) ΔΗΜΟΣ ΤΥΡΝΑΒΟΥ (38) ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ (36) ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ (3) ΔΙΕΘΝΗ (37) ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ (29) ΕΘΙΜΑ (3) ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (49) ΕΙΔΗΣΕΙΣ (1679) ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (196) ΕΚΚΛΗΣΙΑ (57) ΕΚΛΟΓΕΣ 2015 (23) ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015 (7) ΕΠΙΣΤΗΜΗ (68) ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ (20) ΕΡΕΥΝΕΣ (17) ΘΕΑΤΡΟ (4) ΘΕΜΑ (41) ΙΣΤΟΡΙΑ (48) ΚΑΙΡΟΣ (23) ΚΗΠΟΣ (9) ΚΟΙΝΩΝΙΑ (1744) ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ (278) ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ... (1) ΛΙΓΟ ΓΕΛΙΟ (40) ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΚΙΑ (42) ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ... (17) ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ (11) ΜΟΥΣΙΚΗ (9) ΝΑΥΤΙΛΙΑ (13) ΝΔ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ 2015 (26) ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ! (14) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ (167) ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (26) ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ (28) ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ (3) ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (1) ΠΕΡΙΕΡΓΑ (14) ΠΟΛΙΤΙΚΗ (828) ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (41) ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΙ (66) ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ (66) ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ (1) ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ (97) ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ (53) ΣΥΝΤΑΓΕΣ (17) ΣΧΟΛΕΙΟ (61) ΤΕΧΝΗ (3) ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ (1) ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ (13) ΤΡΙΤΕΚΝΟΙ (266) ΥΓΕΙΑ (408) ΦΙΛΟΖΩΟΙ (1) ΦΡΟΝΤΙΔΑ - ΟΜΟΡΦΙΑ (46) ΦΥΣΗ (37) ΦΥΣΙΩ (14) ΧΟΡΟΣ (4) ΧΡΗΣΙΜΑ (342) OIKONOMIA (196) RADIO (94) SILVER ALERT (649) TKD (93) TV (196)
ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ
με ένα απλό ''ΚΛΙΚ'' στις
προβαλλόμενες διαφημίσεις της GOOGLE.

Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Προκόπης Παυλόπουλος: Η Γερμανία στην αφετηρία ενός τρίτου παγκόσμιου (οικονομικού) πολέμου;

Προκόπης Παυλόπουλος: Η Γερμανία στην αφετηρία ενός τρίτου παγκόσμιου (οικονομικού) πολέμου;


Όλα τα σύγχρονα οικονομικά –και όχι μόνο– δεδομένα καταδεικνύουν ότι η Ανθρωπότητα βιώνει συνθήκες ενός τρίτου, αυτή τη φορά... οικονομικού, παγκόσμιου πολέμου. Στον Τόπο μας έχουμε την ατυχία, πρωτίστως λόγω της καταστροφικής οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, να ζούμε εκ του σύνεγγυς αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Και, μάλιστα, στα όρια πια της κοινωνικής έκρηξης.
Στην αφετηρία αυτού του ιδιόμορφου και εξαιρετικά υποδό­ριου τρίτου παγκόσμιου πολέμου βρίσκεται ξανά η Γερμανία, με τις «στρατηγικές» επιλογές της οικονομικής της πολιτικής. Συγκεκριμένα –και σε γενικές, βεβαίως, γραμμές–, υιοθετώντας τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, έχει επιβάλει στους εταίρους της, μέσα από την καταλυτική υπεροχή που της εξασφαλίζει η οικονομική ευρωστία της, το δόγμα του «σκληρού» ευρώ, με τις εντεύθεν καταστροφικές συνέπειες. Οι υπερχρεωμένες και, ταυτοχρόνως, ελλειμματικές οικονομίες της Ευρωζώνης –δηλαδή οι οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου κατά κανόνα, με πρώτο θύμα τη Χώρα μας– ρέπουν, η μία μετά την άλλη, προς τη χρεοκοπία και την προϊούσα διάλυση του κοινωνικού κράτους, δηλαδή, σε τελική ανάλυση, του κοινωνικού ιστού. Ακόμη και την ύστατη ώρα του μεγάλου διλήμματος, η Γερμανία, όπως προκύπτει από τις διαδοχικές πλην ανούσιες Συνόδους Κορυφής, θέτει κυνικά καθοριστικά βέτο σε στοιχειώδη μέτρα κοινής ευρωπαϊκής άμυνας και αλληλεγγύης σχετικά με την επιβίωση της Ευρωζώνης. Όπως είναι, ιδίως, ένας πραγματικά ρυθμιστικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και η θεσμοθέτηση του ευρωομολόγου.
Δεν είναι, λοιπόν, υπερβολή να μιλάμε για ένα «γερμανικό σύνδρομο» παγκόσμιας οικονομικής ανισορροπίας, που αγγίζει τα όρια της παγκόσμιας οικονομικής σύρραξης. Κι αυτή τη φορά οι ευθύνες της Γερμανίας, όπως κι εκείνων των ευρωπαϊκών χωρών που οι ηγέτες τους αντιδρούν παθητικά έως μοιρολατρικά στις επιταγές της καγκελαρίου Ά. Μέρκελ, είναι καθοριστικές. Μερικά άκρως αντιπροσωπευτικά παραδείγματα τεκμηριώνουν, νομίζω, την ως άνω διαπίστωση:
Ι. Παράδειγμα πρώτο:
Η οικονομικώς πανίσχυρη σήμερα Γερμανία έχει αποκτήσει τη δύναμή της ακριβώς λόγω της προαναφερόμενης λειτουργίας του ευρώ και της Ευρωζώνης. Και τούτο, κυρίως, διότι τα πρωτοφανή πλεονάσματά της οφείλονται πρωτίστως στην απομύζηση πολλών οικονομιών της Ευρωζώνης διά της μεθόδου των γερμανικών εξαγωγών, τις οποίες όχι μόνον απογειώνει, αλλά και καθιστά, ετεροβαρώς, λίαν αποδοτικές για τη Γερμανία το «ανελαστικό» ευρώ. Στην προκλητική –λεόντεια, θα ’λεγα– εκμετάλλευση του συνόλου σχεδόν της Ευρωζώνης από τη Γερμανία πρέπει να προστεθεί και να τονισθεί με έμφαση το ότι σε πλειάδα περιπτώσεων οι γερμανικές εταιρείες –το παράδειγμα της Siemens αρκεί– κυριάρχησαν extra muros, ακολουθώντας πρωτόγνωρες μεθόδους διαπλοκής και διαφθοράς, οι οποίες κατέστησαν τον εγχώριο ανταγωνισμό κενό περιε­χομένου. Και να σκεφθεί κανείς ότι σήμερα η Γερμανία –ως βασικός μοχλός της τρόικας– «μέμφεται» την Ελλάδα διότι δεν έχει ακόμη δρομολογήσει επαρκώς τις επιμέρους οικονομικές της δραστηριότητες προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης, για να λειτουργήσει υγιώς και με αναπτυξιακή προοπτική ο ανταγωνισμός!
ΙΙ. Παράδειγμα δεύτερο:
Η, υπό τ’ ανωτέρω δεδομένα, πλεονασματική Γερμανία αρνείται πεισματικά, ακόμη κι όταν το τίμημα είναι η ραγδαία κατάρρευση της Ευρωζώνης, να συνδράμει μ’ ένα σχετικά μικρό μέρος των πλούσιων περισσευμάτων της, προκειμένου να ορθωθεί το κατάλληλο χρηματοοικονομικό τείχος έναντι της βουλιμίας των αγορών και της αυθαιρεσίας των διεθνών οίκων αξιολόγησης και, επέκεινα, ν’ αποφευχθεί η χρεοκοπία των ασθενών κρίκων του ευρωπαϊκού οικονομικού οικοδομήματος. Εδώ πρέπει να τονισθεί ότι η Γερμανία της καγκελαρίου Ά. Μέρκελ δεν αγνοεί προκλητικά μόνον τα αίτια και τα θύματα του ιλιγγιώδους πλουτισμού της, ιδίως κατά την τελευταία δεκαετία· πριν απ’ όλα, αγνοεί το ίδιο το ιστορικό παρελθόν της, όπως της το θυμίζει, με γενναία ειλικρίνεια, ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας στο LSE Albrecht Ritschl, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel της 21ης Ιουνίου 2011: «Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα, για τις αποζημιώσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου δανείσθηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για “δανειακή Πυραμίδα”, η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανισθεί, η ζημία για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για τη Γερμανία. Στην ουσία, πάνω σ’ αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα, που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50! Παράλληλα, όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, ήταν αναγκασμένα ν’ αποποιηθούν τα δικαιώματά τους για αποζημίωση».
ΙΙΙ. Παράδειγμα τρίτο:
Η γερμανική πολιτικοοικονομική αλαζονεία και ανευθυνότητα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, όπως ήδη επισημάνθηκε, τις αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης όχι μόνο στον κατήφορο της χρεοκοπίας, αλλά –κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο– στην κόλαση της κοινωνικής έκρηξης. Και τούτο διότι στις χώρες αυτές καταρρέει το κοινωνικό κράτος, αφού καθίσταται σχεδόν απαγορευτική η άσκηση στοιχειωδών κοινωνικών και μεικτών δικαιωμάτων, όπως κατοχυρώνονται όχι μόνον από τα επιμέρους Συντάγματά τους, αλλά και από την ίδια την ευρωπαϊκή έννομη τάξη. Οι πρωτοφανείς απαιτήσεις της τρόικας για κατάργηση, ουσιαστικώς, της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στην Ελλάδα μαρτυρούν αψευδώς. Τι οβιδιακή μεταστροφή και μεταμόρφωση της Γερμανίας, αν αναλογισθεί κανείς ότι το Σύνταγμα της Βαϊ­μάρης του 1919 υπήρξε το θεσμικο-πολιτικό λίκνο των κοινωνικών δικαιωμάτων και, άρα, του κοινωνικού κράτους! Και τι ανατροπή στην όλη πολιτική των γερμανικών κυβερνήσεων, που όχι μόνον εφάρμοσαν στη Γερμανία μια συνεπή, διαχρονικώς, κοινωνική πολιτική, αλλά καλούσαν και τους Ευρωπαίους εταίρους να πράξουν το ίδιο, ως δείγμα του επιπέδου και της ποιότητας των κοινωνικών αρχών της Δημοκρατίας! Σήμερα, στο βωμό της δήθεν ελεύθερης αγοράς και, στην ουσία, της ασυδοσίας των αγορών, η καγκελάριος Ά. Μέρκελ γυρίζει το ευρωπαϊκό κρατικό ιδεώδες πίσω, στην εποχή του κράτους-«νυκτοφύλακα κυνός»...
Ίσως ακόμη υπάρχουν κάποιες ελπίδες να σταματήσει αυτός ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, αν η Γερμανία αναλογισθεί και αντιληφθεί το μέγεθος των ευθυνών της και, δυστυχώς, της ανευθυνότητάς της. Άλλωστε, θα ήταν τραγική αυταπάτη γι’ αυτή να πιστεύει ότι στο τέλος ενός τέτοιου παγκόσμιου πολέμου θα βγει αλώβητη. Το παρελθόν –απώτερο και πρόσφατο– θα έπρεπε να την έχει διδάξει για το τι κόστισαν και σ’ αυτή η αλαζονεία της εξουσίας και η περιφρόνηση της Δημοκρατίας, καθώς και της βασικής σύγχρονης συνιστώσας της, του κοινωνικού κράτους. Ιδιαίτερα, δε, όταν συμπεριφέρεται μ’ αυτό τον τρόπο στην Ελλάδα, καλό θα ήταν να διατηρεί στη συλλογική της μνήμη ανάγλυφη την αλήθεια ως προς το τι πλήρωσε ο κόσμος ολόκληρος –αλλά και τι πλήρωσε τελικώς η ίδια–, όταν άφρονες γερμανικές πολιτικές ηγεσίες αγνόησαν και καταπάτησαν τις αρχές του ελληνικού πνεύματος για τον Άνθρωπο και τη Δημοκρατία. Με λίγα λόγια, καλό θα ήταν –αν, φυσικά, βρει τον καιρό και τη διάθεση– η Γερμανίδα καγκελάριος να ρίξει ξανά μια ματιά στον Χέγκελ, τον Γκαίτε και τον Χαίλντερλιν... 



πηγή: epikaira.gr
Δημοσίευση σχολίου